ONK vanuit de Finn!

Als een van de grootste klasses met 50 deelnemers hadden we een supersterk veld in de finn. Spannende starts met veel terugroepen en een paar zwarte vlaggen. De upwinds waren zwaar, veel golven en goeie wind zorgden er voor dat er geen alternatief was voor keihard hangen en op snelheid varen. De golven zijn eigenlijk altijd kort in Medemblik, en vaak valt er niet op of af te sturen. Dan slaat de boeg in het water en klinkt het alsof er iemand met een moker tegen slaat. De enige oplossin is harder hangen.

Downwind is anders. Wat upwind meetbaar is, is downwind gevoel. De timing is alles, je kan jezelf helemaal gek pompen, maar als niet precies op tijd bent gaat al je energie verloren in de golf waar je je in boort. Soms helpt pompen je van de golf af, soms ben je gewoon heel wild in de boot aan het bewegen en met je remflap aan het zwaaien.
Als de pompvlag niet gehesen is (normaal gezien bij minder dan 10 knopen), moet je dit pompen allemaal zo onopvallend mogelijk doen. Ik was te opzichtig blijkbaar, de laatste wedstrijd ben ik toch nog gevlagd, met 2 dure rondjes als gevolg.

Door de trapeziumbaan zijn er 2 reaches, die bij de bovenboei is hobbelen in kapot gevaren water, maar reaches naar de finish zijn heerlijk, even je frustratie van downwind verlies eruit hangen. Er vallen soms plekken te winnen omdat het vlaggetje (die dieper ligt t.o.v. het schip) eigenlijk altijd voordelig is. De lagere koers varen lijkt slecht, maar het betaalt zich uit in de laatste 30 meter.

Nu ik een jaar in de zwaardboot zit begint het gevoel een beetje te komen. Vorig jaar voer ik nog in de achterhoede, dit jaar in de middenmoot. Komende winter wordt er weer getraind in Hellevoet, en in de auto is altijd plek voor broachers met wetsuit ambitie.

Thomas